Σελίδες

Δευτέρα 6 Ιουνίου 2011

Περι συμπτωσεως #WordCampGRE και #OpenCoffee...

Δεν είχα σκοπό να αναφερθώ στο θέμα, αλλά επειδή απασχόλησε όπως διαβάζω σε αρκετά blogs, έχω να μοιραστώ τα παρακάτω.

Το γεγονός

Ταυτόχρονα με το WordCamp Greece η ομάδα του Open Coffee της Θεσσαλονίκης συμμετείχε στο “Λιμάνι Αλλιώς”. Μα πως είναι αυτό ποτέ δυνατό; είπαν... Κι όμως είναι...

Η παρεξήγηση

Όταν ο Βασίλης Κανονίδης, βασικός διοργανωτής του WordCamp Greece, μου μίλησε για πρώτη φορά σχετικά, μου είπε πως θα γίνει 28/5. Έτσι όταν η ομάδα του Θεσσαλονίκη Αλλιώς ζήτησε τη συμμετοχή του OC σε ένα νέο project για τα γενέθλια τους στο λιμάνι, είπαμε ΟΚ. Τόσο απλό ήταν το μπέρδεμα και παρά τις προσπάθειες να το πάμε λίγο αργότερα εκείνη την ημέρα δεν μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο.

Γιατί έχω ήσυχη συνείδηση

Όταν είδαμε πως δεν μπορεί κάτι να αλλάξει, ζητήσαμε από το Βασίλη ο οποίος ήταν στο τελευταίο Open Coffee της σεζόν, να βγει και να πει στον κόσμο σχετικά με το WordCamp. Είπαμε πως δυστυχώς συμπίπτει με τη συμμετοχή μας στο λιμάνι και παρακινήσαμε τον κόσμο να το παρακολουθήσει, καθώς στο λιμάνι θα είχε παρουσιάσεις που δεν είχαν και τόσο ενδιαφέρον για ανθρώπους που αναζητούν εξειδικευμένα events όπως το WordCamp. (Σημείωση: το τελευταίο OC της Θεσσαλονίκης έγινε τον Μάιο, η συμμετοχή στο "λιμάνι αλλιώς" δεν θεωρείται κανονικό OC όπως θα δείτε στις αντίστοιχες ανακοινώσεις Μαΐου και Ιουνίου). Συνεπώς ό,τι μπορέσαμε κάναμε.

Κανείς δεν μπορεί να με κατηγορήσει προσωπικά ότι δεν ενδιαφέρθηκα. Στην πρώτη μας επικοινωνία είχα προσφερθεί και για χώρο να βοηθήσω και σε ό,τι άλλο χρειαστεί. Φαντάζομαι πως το Δημαρχείο, ή το Δάιος ή ακόμα κα το ίδιο το λιμάνι (αφού είδαμε πως θα είμαστε την ίδια μέρα) δεν είναι κατάλληλοι χώροι... Και όσοι έχουμε συνεργαστεί νομίζω ξέρετε πως όταν λέω πως θα κάνω κάτι το κάνω.

Ούτε μπορεί να κατηγορήσει κανείς κάποιον που αντί να πάει στο WordCamp πήγε στο Λιμάνι, καθώς μιλάμε για τελείως διαφορετικό κοινό. Για την ιστορία να πω πως όταν ξεκινήσαμε στις 13:30 ήμασταν το πολύ 40 άτομα, ενώ κατά τις 14:15 είχε το πολύ 120 άτομα,  ενώ από αυτούς που ήταν εκεί η πλειοψηφία δεν είχε πάει ξανά σε OC, απλά είδε φως και μπήκε. Άρα, αν δεν είμασταν στο λιμάνι και φυσικά θα είμασταν στο WordCamp το πολύ να ήταν 5-10 ακόμα άτομα. Καθώς δεν εμπλέκομαι μόνο στο OC Θεσσαλονίκης αλλά και σε άλλα μεγαλύτερα events (βλέπε TEDxThessaloniki) το location παίζει ΒΑΣΙΚΟ ρόλο για κάποιον που απλά θέλει να περάσει μία βόλτα γιατί τον ενδιαφέρει αλλά δεν κόβει και φλέβα αν δεν πάει, ή δεν μπρορεί να κάτσει όλες τις ώρες κτλ. Βασικό ρόλο παίζει και η προβολή και μικρότερο ρόλο παίζει αν έχει άλλα events στην πόλη.

Και είναι αυτός λόγος να χαλαστούμε;

Φυσικά και όχι. Προσωπικά όμως έχω μία πικρία γιατί ο Βασίλης αντί να δικαιολογήσει την κατάσταση και να πει τι έγινε, έριξε το γεγονός πως δεν είχε αρκετό κόσμο σε εμάς.

  1. Δεν έχει σημασία ο κόσμος αλλά η ποιότητα αυτού. Τι κι αν είχει 250 άτομα εκ των οποίων τα 200 δεν ξέρανε καν τι είναι το WordPress.
  2. Το θέμα δεν είναι να μπορούμε να συνεννοηθούμε, αλλά να συνεργαστούμε.
  3. Προσωπικά και ως ομάδα OC στηρίζουμε πάντα events κι άλλες ομάδες, αλλά κάποιοι δεν κάνουν το ίδιο και στο συγκεκριμένο συμβάν νιώθω πως μας κατηγορούν κι από πάνω.

Για το αν δεν έχουν κόσμο τα events, ή αν στο OC δεν έχουμε πάντα καλούς ομιλητές με καινοτόμες ιδέες και κερδοφόρες εταιρείες, δεν φταίνε τα άλλα events!!!! Αυτή δυστυχώς είναι η πραγματικότητα της Θεσσαλονίκης και της χώρας. Και αν δεν κάνω λάθος για να αλλάξει αυτό παλεύουμε όλοι, όχι για να κάνουμε μαζικά events. H επιτυχία θα είναι όταν σε κάθε event δεν θα ξέρουμε ποιους ενδιαφέροντες ανθρώπους να βάλουμε να παρουσιάσουν, όχι όταν θα έχουμε 1000 άτομα να το παρακολουθούν.

Όποιος έχει αντίθετη άποψη ας το πει...

ΥΓ1 Όσοι πήγαν στο WordCamp μου είπαν ότι ήταν καλό και τους άρεσε. Το ίδιο είπαν και όσοι ήρθαν στην ενότητα μας στο Λιμάνι Αλλιώς. Άρα όλοι ήταν χαρούμενοι και μπράβο στους διοργανωτές!!! Τα άλλα όλα είναι για το φαίνεσθαι....

 

Posted via email from Georgios Gatos

Τρίτη 31 Μαΐου 2011

Ενα μανιφεστο δεν φερνει την ανοιξη

Ευτυχώς ήρθαν οι αγανακτισμένοι να μας διαφωτίσουν... Στο ψήφισμα τους γράφουν αόριστα και λαϊκά (όπως διαβάζω στον Αγγελιοφόρο). Για μια ακόμα φορά φταίνε οι άλλοι. Όλοι οι άλλοι. Γράφουν:

-2

  • Εδώ και πολύ καιρό παίρνονται αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς.
  • Είμαστε εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέοι, μετανάστες, που έχουμε έρθει στο Λευκό Πύργο για να παλέψουμε και να αγωνιστούμε για τις ζωές μας και το μέλλον μας.
  • Είμαστε εδώ γιατί γνωρίζουμε ότι οι λύσεις στα προβλήματά μας μπορούν να προέλθουν μόνο από εμάς. Δεν ψάχνουμε τι μας χωρίζει, βρίσκουμε τι μας ενώνει.
  • Εκεί στις πλατείες θα συνδιαμορφώσουμε όλα μας τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις μας.
  • Καταγγέλλουμε το ξεπούλημα και την διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών (παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση)
  • Καλούμε όλους τους εργαζόμενους με τα σωματεία τους, χωρίς κόμματα, που θα απεργήσουν την επόμενη περίοδο να καταλήγουν και να παραμένουν στο Λευκό Πύργο.
  • Να πάρουν πίσω τα μέτρα που μας κλέβουν το παρόν και το μέλλον μας. Διεκδικούμε τον πλούτο που εμείς παράγουμε και αυτοί μας κλέβουν.
  • Δεν θα φύγουμε από τις πλατείες, μέχρι να φύγουνε αυτοί που μας οδήγησαν εδώ: Κυβερνήσεις, Τρόικα, Τράπεζες, Μνημόνια, όλοι όσοι μας εκμεταλλεύονται και οι πολιτικές τους. Τους διαμηνύουμε ότι το χρέος δεν είναι δικό μας.
  • ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ
  • ΕΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΜΑΣ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
  • ΙΣΟΤΗΤΑ - ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
  • Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ

Νομίζω πως ως αγανακτισμένος, έχω το δικαίωμα να βγάλω κι εγώ ένα μανιφέστο. Το μανιφέστο του αγανακτισμένου με τον λαϊκισμό

  • Εδώ και πολύ καιρό ψήφιζα και δεν μου βγήκε οπότε την επόμενη φορά να θυμηθώ πρώτων να πάω στις κάλπες και δεύτερων να ρίξω αυτό που με εκφράζει. Αν από τώρα ξέρω πως τίποτα δεν με εκφράζει να αλλάξω χώρα ή να βρω αυτούς που θεωρώ άξιους να κυβερνήσουν τον τόπο αυτό.
  • Αναγνωρίζω πως η αιτία σε μερικά προβλήματα είμαι εγώ ή/και ο δίπλα αγανακτισμένος, όπως επίσης πως σε πολλά προβλήματα οι υπαίτιοι παραμένουν ατιμώρητοι και ζητώ από τη δικαιοσύνη να επιληφθεί άμεσα και αμερόληπτα το θέμα.
  • Σε πλατείες, πεζοδρόμια, δρόμους και οποιαδήποτε άλλο μέρος σταθώ θα συμπεριφέρομαι όπως αρμόζει και θα ζητώ από τους γύρω μου να κάνουν το ίδιο. Θέτω το παράδειγμα και βάζω τις βάσεις με αυτό για μία κοινωνία βασισμένη στην  ΙΣΟΤΗΤΑ - ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
  •  Πληρώνω φόρους και απαιτώ αντίστοιχες κοινωνικές υπηρεσίες και ορθή διαχείριση του δημοσίου χρήματος.
  • Έχω το δικαίωμα να απεργώ και θα το κάνω, προσπαθώντας πάντα να μην βάζω το δικό μου συμφέρων πάνω από τις άλλες κοινωνικές ομάδες. Διαφορετικά η αγανάκτηση μου θα αγανακτήσει άλλους και στο τέλος θα αγανακτούμε ο ένας με τον άλλον. 
  • Καλώ τους ανθρώπους του πνεύματος να καταθέσουν τις όποιες προτάσεις έχουν για την αντιστροφή της κατάστασης, παρουσιάζοντας και τις συνέπειες που θα έχουν ώστε να αποφασίσουμε για το μέλλον μας.
  • Θα σταματήσω να καταναλώνω περισσότερο από αυτά που βγάζω (σπίτι μου), θα ενισχύσω όσο μπορώ τα Ελληνικά προϊόντα, θα αποταμιεύω και θα αναδιαπραγματευτώ τους όρους δανείων.πιστωτικών καρτών κτλ για να στρώσω τα οικονομικά μου. Το ίδιο θα ζητήσω κι από το κράτος.
  • Θα γίνω παραγωγικός και ευέλικτος στη δουλειά μου και θα καλύπτω καλύτερα τις ανάγκες των πελατών μου (ακόμα κι αν είμαι δημόσιος υπάλληλος).
  • Αγωνίζομαι καθημερινά για ένα καλύτερο σήμερα.

Σε καμία περίπτωση δεν είμαι κατά των κινητοποιήσεων. Είτε αυτές έχουν 50 είτε 150.000 άτομα. Μου αρέσει το μεράκι και ο ενθουσιασμός των ανθρώπων που συντονίζουν στον Λευκό Πύργο, που ο κόσμος είναι αχρωμάτιστος, που φέρνει τα παιδιά του, που ακούει τον άλλον που μιλάει, που παρακινεί τον κόσμο να σκεφτεί, που είναι κατά της βίας.
Όμως δεν ένιωσα πως με εκφράζει η πλειοψηφία όσων μίλησαν τις δύο μέρες που πήγα. Ημιμαθείς, λαϊκιστές, ανισόρροποι, συνδικαλιστές όλοι είπαν το μακρύ και  το κοντό τους. Αερολογίες. Σιχαίνομαι τις καντίνες και τον ήχο των γεννητριών τους. Τσατίζομαι που πετάς κάτω τη γόπα σου και αφήνεις τα σκουπίδια σου φεύγοντας...

Ο μέσος Έλληνας και οι συνέπειες των συνειδητών και ασυνείδητών πράξεων του μας έφερε ως εδώ. Φυσικά θα σκεφτείς εγώ δεν είμαι ο μέσος Έλληνας. Δεν είμαι;

Ας αναβαθμίσουμε τους εαυτούς μας. Ας τιμωρηθούν οι ένοχοι. Να φύγουν οι καντίνες από τον Λευκό Πύργο και να σταματήσουμε να λαϊκίζουμε. Ένα μανιφέστο δεν φέρνει την άνοιξη.

Posted via email from Georgios Gatos

Τετάρτη 25 Μαΐου 2011

Σαν το παλιό καλό ελληνικό σινεμά

Τι το διαφορετικό είχε εκείνη η εποχή δηλαδή; Όπως και σήμερα, έτσι και τότε υπήρχαν καλές και κακές ταινίες. Βέβαια, σημαντική διαφορά διαπιστώνει κανείς στον αριθμό αυτών, καθώς σε αντίθεση με σήμερα, υπήρχαν πάρα πολλές. Τα σημεία προβολής ήταν πολλά και ο κόσμος επέλεγε την έξοδο στον κινηματογράφο ως μία οικονομική και ευχάριστη διασκέδαση. Οι δεκαετίες πέρασαν, το βιοτικό επίπεδο του μέσου Έλληνα διαρκώς αναβαθμίζονταν, ενώ παράλληλα ο αριθμός τόσο των ελληνικών ταινιών όσο και των κινηματογράφων έφθινε. Ο κλάδος επλήγη από τη μείωση των θεατών (πωλήσεων), καθιστώντας τις περισσότερες παραγωγές μη βιώσιμες.

Η τηλεόραση μπήκε σε κάθε σπίτι, σε ορισμένα μάλιστα στην πλειοψηφία των δωματίων, όπου φιλοξένησε τις τελευταίες δύο δεκαετίες κατ’ επανάληψη τις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες του “παλιού καλού σινεμά” τις περισσότερες φορές σε ζώνες προγράμματος με μικρή τηλεθέαση. Τους τελευταίους, όμως, μήνες που οι εγχώριοι τηλεοπτικοί σταθμοί βιώνουν τη δική τους παρακμή, οι ταινίες αυτές αυξάνουν το μερίδιο τους.

Στα σενάρια αυτών συναντώνται νέοι που δεν τους φτάνουν τα χρήματα να ανοίξουν σπίτι, ψάχνουν για κανένα μεροκάματο δεξιά κι αριστερά ή ξενιτεύονται. Οικογένειες ζουν με την ελπίδα πως κάποιος θείος από την Αμερική θ’ αφήσει κληρονομιά ή γκρεμίζουν δωμάτια ολόκληρα στο σπίτι για να βρουν τον κρυμμένο θησαυρό που αποκάλυψε σε όνειρο ο μακαρίτης. Αβεβαιότητα, φτώχεια, λίγη καλοπέραση και στο τέλος ζουν αυτοί καλά. Εμείς;

Επίκαιρα όσο ποτέ άλλοτε. Μήπως 50 χρόνια μετά την πρώτη προβολή τους μας δείχνουν κάτι από το μέλλον μας; Σίγουρα δεν μπορεί να γίνουν έτσι ακριβώς τα πράγματα, καθώς και οι θείοι από την Αμερική μάς τελειώσαν και οι θησαυροί δεν βρέθηκαν. Η αβεβαιότητα και η φτώχεια αυξάνονται, το happy ending δεν είναι για όλους εξασφαλισμένο. Τι θα γίνει;

Δεν έχω σαφή άποψη αν θα καταρρεύσουμε ως οικονομία. Aν αυτό γίνει, δε θα είναι η πρώτη φόρα άλλωστε, κάποτε θα επανέλθει. Όπως ο ελληνικός κινηματογράφος άνθισε, παρήκμασε, ξαναγύρισε (περιορισμένος μεν αλλά ξαναγύρισε) έτσι και η οικονομία θα κάνει τον κύκλο της.

Αυτό που δεν έχω να δει να κάνει κύκλο είναι η κοινωνία. Μάθαμε με δανεικά και τώρα μάθαμε πως τελικά με πορδές αυγά δε βάφονται. Συνεπώς μαθαίνουμε. Τι κάνουμε όμως με αυτή τη γνώση; Η λύση είναι να κοιτάξουμε τι έγινε στις ελληνικές ταινίες και να διαλέξουμε το τέλος που επιθυμούμε;

Όχι. Η λύση είναι να δούμε το δικό μας έργο και το τέλος που είχε και να μην το επαναλάβουμε. Άλλωστε, υπάρχουν τόσα ακόμα λάθη να γίνουν. Ας κάνουμε νέα στην προσπάθεια για κάτι καλύτερο. Η απαισιοδοξία κυριεύει την ψυχή και το μυαλό. Θυμήσου όμως πως η ζωή είναι ασπρόμαυρη και έχει πολλά να δώσει. Σαν το παλιό καλό ελληνικό σινεμά...

(Το post αυτό δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην ιστοσελίδα της Παράλλαξης (http://parallaximag.gr/) όπου γράφω)

Posted via email from Georgios Gatos

Τρίτη 26 Απριλίου 2011

Οι ΠΑΟΚτσηδες φταιν για ολα

Δες αυτό:

και μετά αυτό:

201794_10150175778046297_638406296_7274079_5843541_o

και μετά αυτό:

Untitled1

Στο βίντεο πως βλέπουνε τη Θεσσαλονίκη επισκέπτες αυτής, αν είναι τυχεροί και δεν δουν αυτά που βλέπει ένας κάτοικος κέντρου στις 22:00 το βράδυ της Τρίτης μετά το Πάσχα όταν οπαδοί του Ηρακλή αποφάσισαν να κάνουν πορεία για να διαμαρτυρηθούν για τον ενδεχόμενο υποβιβασμό τους καθώς χρωστάνε κάτι ψηλά.


Η συνταγή γνωστή, ένα ATM σπασμένο, ένα πέσιμο στο περίπτερο, φωτιά σε 5-6 κάδους και η δεύτερη φωτογραφία το αποτέλεσμα. Πέτυχα κι έναν γνωστό στο De Facto πο θέλανε να τον λιντσάρουνε κάτι Ηρακλειδείς. Έπρεπε να δεις τις φάτσες τους!! Σαν τον Καλιβάτση στην αθάνατη ατάκα "μα έχουν Αθηναϊκές πινακίδες..." Μεγάλες στιγμές. Με ρωτάν κάτι παλικάρια λίγο σαστισμένα από το σκηνικό "συνεχίζουμε κανονικά την πορεία΄;" "τι να σου πω ρε μεγάλε, σπίτι μου πάω, αλλά μεταξύ μας έτσι για ό,τι κι αν φωνάζετε, χάνετε το δίκιο σας" λέω, "α μη μασάς. ΠΑΟΚτσήδες τα προκάλεσαν" μου απάντησε.


Τράβηξα μερικές φωτογραφίες και πήγα προς τα πάνω όπου έγινε ντου από τα ματ, πέσαν μερικά δακρυγόνα, κάτι μπουκάλια, μερικές πέτρες και το πάρτυ έφυγε παραπάνω... Πέτυχα δυο ακόμα γνωστούς, ανταλλάξαμε τις εμπειρίες μας. Τον έναν τον κυνήγησαν γιατί φορούσε κάτι πράσινο, η άλλη ήταν μέσα στα αυτοκίνητο της πολύ κοντά στο σημείο που έγινε το ντου.


Είπα να πάω σπίτι. Εκεί δίπλα κόσμος μαζεμένος και ένας σωριασμένος στην είσοδο πολυκατοικίας. Ήρθε το ασθενοφόρο, ζούσε αλλά δεν είχε επαφή. Αυτοί είναι μόνιμοι επισκέπτες της περιοχής, κι αυτοί άρρωστοι. Όχι με την ομάδα, με τη ντόπα.


Βράδυ Τρίτης, μία βόλτα στη γειτονιά... οι ΠΑΟΚτσήδες έμαθα φταίνε για όλα. Τον κακό μας τον καιρό...

Posted via email from Georgios Gatos

Δευτέρα 18 Απριλίου 2011

Ο twitteroτράγκας

 

Κάποιοι λένε πως στο διαδίκτυο υπάρχει απόλυτη ελευθερία λόγου. Πως εκεί η αλήθεια δεν κρύβεται. Πως δεν υπάρχουν γραμμές - καθοδηγήσεις από “σκοτεινά” συμφέροντα. Δεν συμφωνώ απόλυτα. Ισχύει ότι και στις υπόλοιπες πηγές πληροφόρησης, δηλαδή ότι αν ο δέκτης της πληροφορίας δεν έχει την παιδεία να τις φιλτράρει, τότε πέφτει θύμα παραπληροφόρησης και γίνεται φερέφωνο του μεταδότη αυτής. Σε μία χώρα που το σύστημα εκπαίδευσης δημιουργεί και επιβραβεύει μέχρι και σήμερα παπαγάλους, θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί σε οποιαδήποτε μορφή είδησης άσχετα με την πηγή προέλευσης τους.

Έκανα ένα πείραμα. Με αφορμή το Debtocracy, παρακολούθησα για μία εβδομάδα σχόλια, άρθρα και tweets σχετικά με αυτό. Μετά μία εβδομάδα πήγα να το δω. Ως αποτέλεσμα πριν μπω στην αίθουσα προβολής είχα άποψη για το ντοκιμαντέρ. Είχα συγκεντρώσει μία συλλογή απόψεων τρίτων, η οποία πέρασε από το εσωτερικό μου φίλτρο και δημιούργησε τη δική μου άποψη. Άποψη επί των απόψεων δηλαδή. Περιττό να πω πως μετά την προβολή έχω άλλη άποψη.

Στο διαδίκτυο δεν έχουν μεγάλη απήχηση δημοσιογράφοι τύπου Τράγκα και Πρετεντέρη. Σε ιστοσέλιδες κοινωνικής δικτύωσης όπως το twitter έχουν δημιουργηθεί οι twitterοτράγκες και twitteroπρετεντέρηδες, οι οποίοι θα σχολιάσουν σε πραγματικό χρόνο, τα πάντα και τους πάντες έχοντας φυσικά άποψη από την πυρηνική φυσική μέχρι τις οικονομικές επιστήμες, αν και αμφιβάλω αν η συντριπτική πλειοψηφία αυτών έχει την αντίστοιχη επιστημονική κατάρτιση. Το αστείο είναι πως ενώ οι ίδιοι σε κάθε ευκαιρία “κράζουν” τους τηλεοπτικούς παπαγάλους, κάνουν το ίδιο. Το μήνυμα και το μέσο επικοινωνίας είναι διαφορετικά, η μέθοδος ίδια. Και με αυτό τον τρόπο μεγαλώνουν οι ακόλουθοι τους (followers όπως λέγονται στο twitter*) οι οποίοι αναμεταδίδουν τα μηνύματα τους. Γκρίνια, αμφισβήτηση, αβάσιμες θεωρίες και κατηγορίες και γενικότερα θόρυβος. Ένας από αυτούς ποτέ δεν έδωσε μία λύση, μία ουσιαστική απάντηση. Απλά θεωρούν πως πάνε κόντρα στο κατεστημένο (με ότι ορίζει ως κατεστημένο ο καθένας τους). Φυσικά όπως και στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, έτσι και στο twitter (και γενικότερα στο διαδίκτυο) υπάρχουν άνθρωποι που αξίζει να τους διαβάζεις.

Γεμίσαν οι τηλεοράσεις Τράγκες και Πρετεντέρηδες, το διαδίκτυο σιγά σιγά γεμίζει με twitterοτράγκες και twitteroπρετεντέρηδες. Θα μου πεις η λύση είναι απλή. Κλείσε την TV και το Twitter. Θα σου πω η λύση είναι απλή, αλλά όχι αυτή. Άνοιξε τα μυαλά του κόσμου. Εκπαίδευσε τους να έχουν αντίληψη. Ονειροπολώ το ξέρω. Τα πιο απλά πράγματα είναι τα πιο δύσκολα.

*Το twitter είναι ένα micro-blogging site που επιτρέπει τους χρήστες να γράφουν μικρά μηνύματα μέχρι 140 χαρακτήρες τα οποία διαβάζουν οι ακόλουθοι τους σε πραγματικό χρόνο, μπορούν να τα αναμεταδώσουν, να απαντήσουν κ.α.

(Το post αυτό δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην ιστοσελίδα της Παράλλαξης (http://parallaximag.gr/) όπου γράφω)

Posted via email from Georgios Gatos