Σήμερα το πρωί ακούγοντας τα νέα του ανασχηματισμού, θυμήθηκα ένα κουρείο το οποίο σαφώς ερχόταν από μίαν άλλη εποχή, παρόλα αυτά διατηρεί ακόμα το διακριτικό τίτλο «Μοντέρνο Κούρεμα».
Ο δρόμος με έφερε μπροστά από το κουρείο δύο μέρες πριν τον δεκαπενταύγουστο. Στις 22:40, τη στιγμή που τράβηξα την φωτογραφία, ο κουρέας Νίκος (φαντάζομαι πως έτσι τον λένε καθώς έτσι αναφέρει η πινακίδα και ήταν ο μοναδικός κουρέας εντός του καταστήματος) τίναζε τις τρίχες από τον πελάτη που είχε μπροστά του ενώ ταυτόχρονα ένας ακόμα σηκωνόταν και ετοιμαζόταν να καθίσει στην καρέκλα. Αυτή η κατάσταση με έβαλε σε σκέψεις. Γιατί ο κουρέας Νίκος είναι ανοικτός και γεμάτος σε μία άδεια πόλη όταν πολύ πιο μοντέρνα κομμωτήρια έχουν κλείσει εδώ και ώρες; Γιατί ο κουρέας Νίκος δεν νοιάζεται για την ονομασία και την εμφάνιση του καταστήματος του; Τράβηξα τη φωτογραφία γιατί κάτι μου έλεγε πως μια μέρα θα ερχόταν στην επικαιρότητα ο κουρέας Νίκος. Τότε δεν ήξερα πως.
Ο δρόμος με έφερε μπροστά από το κουρείο δύο μέρες πριν τον δεκαπενταύγουστο. Στις 22:40, τη στιγμή που τράβηξα την φωτογραφία, ο κουρέας Νίκος (φαντάζομαι πως έτσι τον λένε καθώς έτσι αναφέρει η πινακίδα και ήταν ο μοναδικός κουρέας εντός του καταστήματος) τίναζε τις τρίχες από τον πελάτη που είχε μπροστά του ενώ ταυτόχρονα ένας ακόμα σηκωνόταν και ετοιμαζόταν να καθίσει στην καρέκλα. Αυτή η κατάσταση με έβαλε σε σκέψεις. Γιατί ο κουρέας Νίκος είναι ανοικτός και γεμάτος σε μία άδεια πόλη όταν πολύ πιο μοντέρνα κομμωτήρια έχουν κλείσει εδώ και ώρες; Γιατί ο κουρέας Νίκος δεν νοιάζεται για την ονομασία και την εμφάνιση του καταστήματος του; Τράβηξα τη φωτογραφία γιατί κάτι μου έλεγε πως μια μέρα θα ερχόταν στην επικαιρότητα ο κουρέας Νίκος. Τότε δεν ήξερα πως.
